Jamniki to rasa wyjątkowa. Budzą skrajne emocje. Z jednej strony – ich wielbiciele udowadniają, jak licznymi pozytywnymi cechami charakteryzuje się ta rasa – z drugiej – przeciwnicy niewielkich czworonogów próbują wytykać im złośliwość czy nadmierną hałaśliwość. Gdzie leży prawda? Jak to zwykle bywa, zupełnie pośrodku. Warto zdać sobie sprawę, że charakter psa to sprawa niezwykle indywidualna. Poza tym – wiele zależy od tego, jak właściciel współpracuje ze swoim pupilem. Rasy jamników, mimo iż różnorodne, posiadają pewne wspólne cechy charakterystyczne. Należą do nich m.in. zdolność do szybkiego przyswajania nowych informacji i umiejętności, komunikatywność, doskonały węch, samodzielność a zarazem przywiązanie do właściciela, a także niezwykle rozwinięty instynkt łowcy oraz poszukiwacza przygód. Często jamnika nie sposób powstrzymać od tropienia czy wykopywania dziur (celem znalezienia nory domniemanego zwierzęcia) – rasa ta jest bowiem niezwykle wytrzymała (mimo skromnych gabarytów) oraz zdeterminowana do wykonywania podjętych przedsięwzięć.

Dawniej psów używano w celach łowczych – po to zresztą wyhodowano tę rasę. Nie inaczej było z odmianą czekoladową jamników. Ich zdolności do tropienia, aportowania oraz pogłębiania nor celem wydobycia łownej zwierzyny – obrosły już legendą. Współcześnie jednak rasę tę utożsamia się raczej z psami „kanapowymi”, bardzo towarzyskimi oraz ceniącymi komfortowe, ciepłe warunki funkcjonowania. Co jednak ciekawe, jamniki czekoladowe mogą mimo wszystko manifestować swoje umiejętności łowieckie. Częste są przypadki, gdy psy polują na krety w ogrodzie, wyłapują szczury czy inne drobne gryzonie. Prócz niskiego wzrostu do charakterystycznych cech fizycznych jamników czekoladowych należą: mocna muskulatura, twarda, gęsta i przylegająca sierść, wydłużona głowa a także oczy osadzone w specyficzny sposób i wysoko osadzone, zaokrąglone uszy.

Osoby decydujące się na zakup bądź adopcję jamnika czekoladowego muszą pamiętać o jednym. Szczenięta w obrębie jednego miotu mogą bardzo różnić się charakterem. Mimo wspólnych rodziców i okresu socjalizacyjnego, szczeniaki mogą przejawiać różne zachowania. Dlatego też warto obserwować, który z piesków ma najbardziej aktywny sposób bycia, który natomiast zachowuje się spokojnie. To oczywiste, że warunki, w jakich będziemy trzymać naszego pieska muszą odpowiadać jego temperamentowi. Ponad to osobowość właściciela, jego wiek, styl życia – wszystko to musi współgrać z charakterem pupila. Wiadomo, iż hodowanie jamnika wymaga od nas uwagi. Psa koniecznie trzeba „układać” od pierwszych tygodni – wtedy bowiem mamy największą szansę na stworzenie z nim zdrowej więzi. Jamniki mają tendencje do dużego uporu, hiperaktywności, ale też bywają nieufne wobec obcych. Niezbyt dobrze reagują też na obecność innych czworonogów czy małych dzieci. To naturalnie cechy, które można modyfikować. Ważne, by psa wychowywać w sposób mądry. Jednocześnie podstawową naszą odpowiedzialnością powinna być troska o zdrowie jamnika czekoladowego. Tych niewielkich psów absolutnie nie należy przekarmiać. Otyłość u jamników może mieć katastrofalne skutki dla ich stawów oraz mięśni szkieletowych – często kończy się to niedowładami w obrębie tylnej części tułowia i łap. Specyfika budowy ciała jamnika sprawia, że rasy też nie powinno się narażać na częste pokonywanie schodów. Ponad to, jak wszystkie niewielkich gabarytów psy, jamniki są wrażliwe na niskie temperatury, przeciągi czy wilgoć. Warto jednak pamiętać, iż ubieranie kubraczków czy innych osłon powinniśmy ograniczyć jedynie do sytuacji, w których jest naprawdę mroźno. Pies łatwo może ulec przegrzaniu, a to też groźne dla jego zdrowia. Przy odpowiednim żywieniu oraz dbaniu o cykliczne wizyty w gabinecie weterynaryjnym, jak i pielęgnację (np. w zakresie wyczesywania futra, przycinania pazurków, czyszczenia uszu) jamnik czekoladowy może pozostać naszym wiernym towarzyszem nawet przez 14 lat.